Η Ταϊτή, ένα νησί που αποτελεί μέρος μιας αλυσίδας νησιών του νότιου Ειρηνικού, έχει ένα τροπικό κλίμα που την καθιστά ιδανική τοποθεσία για την καλλιέργεια βανίλιας. Το 1848, ο Γάλλος ναύαρχος Ferdinand-Alphonse Hamelin έφερε φυτά αρωματικής βανίλιας στην Ταϊτή και, δύο χρόνια αργότερα, ο Γάλλος ναύαρχος Louis-Adolphe Bonard εισήγαγε φυτά Vanilla fragrans. Αυτά τα δύο είδη διασταυρώθηκαν επιδέξια κατά τις επόμενες δεκαετίες, με αποτέλεσμα τα παχουλά φασόλια βανίλιας Ταϊτής που γνωρίζουμε σήμερα, γνωστά ως Vanilla tahitensis. Η βανίλια Ταϊτής θεραπεύεται διαφορετικά από τη βανίλια που καλλιεργείται στη Μαδαγασκάρη ή το Μεξικό. Τα ώριμα φασόλια στοιβάζονται σε δροσερό μέρος για πέντε έως δέκα ημέρες μέχρι να ροδίσουν εντελώς. Στη συνέχεια ξεπλένονται σε καθαρό νερό, μια διαδικασία μοναδική στην Ταϊτή. Για τον επόμενο μήνα, οι καλλιεργητές εκθέτουν τα φασόλια στον ήπιο πρωινό ήλιο για τρεις έως τέσσερις ώρες την ημέρα. Το απόγευμα τυλίγουν τα φασόλια σε ύφασμα και τα αποθηκεύουν σε τελάρα μέχρι το επόμενο πρωί, για να προάγουν τη διαπνοή. Σιγά σιγά το νερό εξατμίζεται με αποτέλεσμα τα φασόλια να συρρικνώνονται. Σε όλη αυτή τη φάση, οι λοβοί των φασολιών λειαίνονται και ισοπεδώνονται με το χέρι μεταξύ του αντίχειρα και του δείκτη. Μετά από ένα μήνα, όταν η βανίλια έχει γεμίσει με το φως του ήλιου, τα φασόλια αφήνονται για 40 ημέρες να στεγνώσουν σε σκιερό και αεριζόμενο σημείο, γεγονός που μειώνει την περιεκτικότητά τους σε υγρασία.
